Nele y Nick, 5 mei 2012
Mexico , Guadalajara 35°

An end has a start

Dus uiteindelijk hadden we ze dan toch gevonden. Ze, dat zijn Laure en Karolien, en zij gaan hier het project verderzetten. Na een korte kennismaking namen we de taxi naar onze hostel, zodat ze hun zware rugzakken konden afzetten. Veel hebben we die avond niet meer gedaan. Avondeten en nog wat zitten. Er was ook een bar/restaurant in de hostel, handig. Net zoals de vorige avond gingen we nadien nog even op het dakterras van onze hostel – waar ook een bar was maar helemaal niet veel mensen – uitwaaien. Daarna was het tijd om te gaan slapen, zij hadden een lange vlucht achter de rug en wij waren ook nog altijd niet uitgeslapen.

De volgende dag begonnen we dan met onze introductie. Een beetje hetzelfde zoals we zes maanden geleden met Leen hebben gedaan. Op deze eerste dag verkenden we op het gemak de stad. We wandelden wat door de over het algemeen heel drukke straten met vele winkels. We bezochten de grootste kathedraal van Latijns-Amerika, dat aan het Zócalo – het derde grootste plein ter wereld – ligt. Maar dat wisten jullie ongetwijfeld nog van een half jaar geleden. We gingen een kijkje nemen in het Palacio Nacional, dat op hetzelfde Zócalo ligt. Daarna hebben we iets bezocht dat we tijdens onze introductie nog niet gezien hadden, de grootste overdekte markt van de stad, La Merced genaamd. En inderdaad, het was best wel een grote markt, waar je alles kon vinden van groenten en fruit tot kleding, kookgerief en rommel.
Toen we op zoek waren naar een plaatsje om te eten, kwamen we op straat een man tegen die aan het flyeren was voor een restaurantje. Waar we dan ook zijn gaan eten. En voor op de derde verdieping boven een aantal rommelige winkeltjes te liggen, zag het er bijzonder deftig uit. Met een goedgevulde maag waren we klaar om de Torre Latinoamericana te beklimmen, één van de hoogste in de stad. Alé beklimmen, gelukkig konden we de lift nemen tot het 37ste verdiep, waarna we een andere lift tot het 42ste namen en nog maar twee korte trappen omhoog moesten. Het uitzicht was spectaculair, maar dat wisten we al.
Nadien hebben we de metro genomen naar de Zona Rosa, de deftige buurt waar terrasjes en restaurantjes te vinden zijn. Eerst wat terrasjes doen en wat babbelen en kaarten. En daarna een van die restaurantjes binnengaan om pasta te eten. Op de terugweg stapten we een halte vroeger uit van de metro, om te zien of we de toren nog eens mochten beklimmen. Dat mocht nog met ons bandje van deze namiddag. Zo zagen we de stad nog eens van bovenaf, maar nu bestaande uit miljoenen lichtjes.

De volgende dag stonden we vroeg op, want we hadden een uitstapje gepland. Er sliep veel volk in onze hostel, waaronder een hele school Amerikanen. Dat was te merken aan de lange rij bij het ontbijt. We zijn dus later dan voorzien kunnen vertrekken naar Teotihuacan. De enorme archeologische site met twee grote piramides. Eveneens bezocht en beklommen een half jaar geleden, met dat verschil dat er nu een stevige wind stond. De pet konden we boven op de 65 meter hoge piramide dus best vasthouden. Op de site was er ook een museum te vinden, waar we de vorige keer niet geraakt waren. Tijd om dit vandaag dus eens even te bezoeken. En het was wel de moeite.
Toen we terug in Ciudad de México waren, zijn we teruggekeerd naar het park Chapultepec. Naast het antropologisch museum wordt dagelijks een eeuwenoud ritueel opgevoerd door de voladores. Vier mannen in traditionele kledij hadden een hoge paal beklommen, ze bonden hun voeten vast aan een lang touw dat opgerold was bovenaan de paal, en lieten zich dan al draaiend naar beneden zwieren. Ondertussen was één van de vier aan het trommelen en tegelijk op een blokfluit aan het spelen. Niemand die nog precies weet waarvoor het ritueel precies diende, maarja het staat leuk voor de toeristen.
Na nog even op het gras te hebben gezeten en nog wat gekaart te hebben, vertrokken we terug richting centrum met de metro. En wat voor een rit was dat. Echt wel de ergste metrorit ooit. Zoveel mensen bijeengepropt in de wagons. We moesten letterlijk bijna vechten om er bij onze halte uit te geraken. Dat willen we niet meer te vaak meemaken.
Gelukkig was het nadien wat rustiger. We zijn gaan avondeten in La Terraza, een gezellig restaurant op het dakterras van één van de gebouwen rondom het Zócalo. Het uitzicht was dan ook de moeite waard, en ook het eten was wel lekker.
Toen was het tijd om deze drukke stad achter ons te laten en een taxi te nemen naar de buscentrale. Daar namen we de nachtbus naar Guadalajara, een rit van zes en half uur. Anderhalf uur langer dan de vorige keer, vreemd. Maar dat was niet erg, zo konden we toch nog wat langer slapen, voor zover dat in een bus goed mogelijk is.

Donderdag 26 april kwamen we dan om half zeven ’s morgens aan in Guadalajara. Poncho was op tijd, de bus te laat, waardoor hij een tijdje had moeten wachten op ons.
De rest van de dag hebben we niet zoveel speciaals gedaan. Laure en Karolien hebben zich op het gemak geïnstalleerd in het huisje, wij hebben de was gedaan en geholpen met poetsen. Na het late ontbijt (we moesten wachten tot de winkel open was) zijn we naar doña Luz gegaan om hun aan mekaar voor te stellen. En om een sapje te drinken natuurlijk. Daarna was het tijd om hun de Soriana te laten zien, de grote supermarkt. Zo konden ze al een voorraadje inslaan. De padre moesten we vandaag ook nog vangen, want we wilden ons zondag voorstellen in de missen, en vandaag was de enige dag dat we dit nog konden vragen. Basilio was de laatste van de contactpersonen in Artesanos die we nog moesten voorstellen. Alfonso en Lupe hadden we in de voormiddag al gezien. ’s Avonds hadden we meteen al een verjaardagsfeestje, Jairo de jongste zoon van de familie werd 14. En zo werden de nieuwe vrijwilligers meteen al aan de hele familie voorgesteld. Ze hadden ook nog een cadeautje bij voor de familie: chocolaatjes en een nieuw spelletje ‘Wie is de ezel?’. Daar hadden Hector en Poncho achter gevraagd. En het moet niet gezegd dat ze er blij mee waren. Na een paar rondjes om het spelletje in te wijden, vertrokken we naar doña Luz voor onze eerste nacht bij de familia loca.

Vrijdag 27 april vertrokken we ’s morgens vroeg naar Casa Nazareth waar padre Madrid drugsverslaafden begeleid. Na wat babbelen daar vertrokken we samen naar een vergadering met andere padres. Hetzelfde als een half jaar geleden, maar nu in een andere parochie. Daarna vertrokken we samen met padre Madrid, twee medewerkers en drie gasten naar de ranch. Veel speciaals hebben we daar niet gedaan. Een beetje rondwandelen op het domein, naar de diertjes kijken, een potje voetbal spelen en gezelschapsspelletjes. Tegen 23u zijn we dan gaan slapen in een veel te warme kamer.

De ochtend daarna hebben we nog maar eens mens-erger-je-niet-voor-gevorderden gespeeld, totdat het om half elf eindelijk tijd was om te ontbijten. Vrijwel meteen daarna zijn we naar huis vertrokken want we moesten een kleine omweg maken langs het centrum om flyers te kopiëren. De terugweg met de bus duurde een beetje langer dan verwacht, maar uiteindelijk kregen we alles gedaan zodat we toch nog tijd over bleef om al voor te bereiden voor de komende week.
Het avondeten? Bij doña Luz uiteraard.

Zondag begon met een missen-marathon. In Lomas was het dan nog een speciale mis, want het was de eerste communie, waardoor deze ook nog wat langer duurde. De kerk zat vol, dus werd het buiten rechtstaan. Ondertussen konden de nieuwe wel al kennismaken met Esperanza, aangezien zij broodjes aan het verkopen was op het kerkplein, zoals ze elke zondag doet.
In de namiddag stond een verkenning van het centrum op het programma. Een beetje tonen waar de knutselwinkels liggen, de kathedraal en andere historische gebouwen even bekijken, de post laten zien,... Alé alles in feite. Een terrasje hebben we gedaan op de Plaza de Mariachi, alleen viel de muziek tegen. Enkel de zanger was daar, de instrumenten werden vervangen door een cd’tje. Dat is geen echte mariachi.
De rest van de avond hebben we samen nog wat voorbereid en gekookt. Moet ook gebeuren.

Maandag de 30ste, de laatste dag al van de maand april, hebben we heel de voormiddag met ons vieren voorbereid. Bedoeling was om in de namiddag Tlaquepaque te bezoeken, maar dat is niet doorgegaan omdat Karolien zich niet zo goed voelde. Dus hebben we Laure López laten zien – een naburige wijk waar we al eens tacos zijn gaan eten – en daarna zijn we nog even bij doña Luz binnengesprongen. Dat brak de namiddag toch een beetje. De goesting om te koken was er niet, dus werd het nog eens een pizza. Die zelfs aan huis geleverd werd.
Toen we na het avondeten terug richting doña Luz keerden, bleken ze daar nog niet slapen te zijn. Het was zeer gezellig en vooral grappig, een beetje lachen met doña Luz en Angélica. Zotte dozen.

Dinsdag één mei was het dan tijd voor de eerste spelletjes. Ook in Mexico wordt de dag van de arbeid gevierd, wat resulteerde in iets meer kindjes in Artesanos dan op andere dinsdagen. In Emperatriz hadden we dat effect niet, daar waren er iets minder dan anders. De eerste spelletjesdag is goed verlopen, ze hebben het goed gedaan. Komt in orde wat de voortzetting van het project betreft. ’s Avonds mochten we onze benen een laatste keer onder tafel schuiven voor de cena met de familie. Een stevig maaltijdsoepje. Iets te pikant voor Karolien en Laure, wij zijn al veel straffer gewoon.

Sinds deze week kunnen we iedere dag starten met een sapje, aangezien we in het huis van doña Luz logeren. Hmmm.
Voor de spelletjes in Emperatriz hadden Laure en Karolien een knutselactiviteit voorbereid: tovertekeningen. Met mooie resultaten. Na de middag werd het hun vuurdoop in de school, die meteen al met een uur werd uitgesteld. Op de schoolpoort hing namelijk een blad met de mededeling dat onze klas van het tweede leerjaar vandaag geen school had. De jufrouw bleek ziek te zijn. Zo gaat dat hier soms in Mexico. Dan maar even bij doña Luz zitten. De kleinkinderen waren er ook, dus heeft Nele zich geamuseerd met verstoppertje spelen met Victor en Zuri. En daarna was het dan weer tijd om ons naar de school te begeven. Ditmaal met meer succes. Eerst even over de speelplaats lopen – de speeltijd was nog bezig – terwijl alle kindjes aan ons kwamen hangen. Goede reclame voor de spelletjes ook. En daarna de eerste les. Gelijkenissen en verschillen tussen België en Mexico (deel twee).
Voor de eigen invulling mochten de kinderen iets maken voor moederdag. Dat hier gevierd wordt op dezelfde dag als in België. Een geweven hartje van papier, geleerd van Angélica.
Maar goed dat we de spaghettisaus deze middag al gemaakt hadden, anders waren we weer veel te laat met het eten. En daarna? Weer hangen bij doña Luz. Het begint een gewoonte te worden.

Donderdag 3 mei stonden we heel vroeg op, want we wilden hen de markt van Tonalá laten zien. Waar wij ondertussen ook al twee keer geweest waren, eenmaal met Leen tijdens onze introductie, en eenmaal om onszelf van – breekbare – souvenirtjes te voorzien. Maar vandaag hebben we niets gekocht, anders krijgen we onze bagage helemaal niet meer thuis.
Iets voor twee vertrokken we naar Esperanza voor onze wekelijkse traditie. Iets wat de volgende twee waarschijnlijk wel zullen voortzetten.
Volgende vuurdoop: de spelletjes in Lomas. Waar kinderen al eens vervelend kunnen doen. Vooral ambetant als je er niets op kunt terug zeggen. Maar vandaag viel dat allemaal nog wel heel goed mee. Komt dus ook in orde.
’s Avonds hebben we ons laatste engeltje afgegeven. Aan doña Luz, want zij had die van haar nog niet gekregen. Ze had moeite om haar tranen te bedwingen, daaruit konden we opmaken dat ze het een leuke verrassing vond.

De volgende dag, vrijdag 4 mei, hebben we zoals gewoonlijk weer in Lomas en Artesanos gespeeld. Tussendoor hebben we Laure en Karolien de markt laten zien.
’s Avonds waren we alle vier uitgenodigd bij doña Luz voor een cena. Ook alle dochters waren er en zelfs Leo kwam even langs. Vanzelfsprekend een gezellige boel. En deze avond kregen ze een laatste cadeautje: een fotoalbum waarin alle leuke momenten vastgelegd waren.

En zo is het op dit moment zaterdag 5 mei, de allerlaatste dag dat we spelletjes organiseerden. Die zitten er ondertussen weer op. Het was een leuke laatste spelletjesdag. Afscheid nemen van de kindjes voelde een beetje raar aan. De kinderen wouden ook niet dat we weg zouden gaan, maar ja, zo gaat dat nu eenmaal in het project. En ze zullen zich ook wel even goed amuseren met de nieuwe vrijwilligers.
Wij gaan dit stukje dadelijk posten en daarna gaan we een laatste keer eten bij Basilio en Guille. Ze hadden ons gevraagd voor een afscheidsetentje, en dat konden we natuurlijk niet weigeren. Dus gaan we nog eens lekker Mexicaans gaan eten.
En morgenvroeg om 8u vertrekken we dan uit Artesanos, nog een beetje rondreizen. Waarna we hier nog eventjes terug passeren, voor onze souvenirs in te pakken, maar uiteraard ook om afscheid te nemen van alle geweldige mensen die we hier ontmoet hebben. Op 22 mei nemen we dan het vliegtuig naar België, terug richting jullie allemaal, onze trouwe bloglezers.

Dus geen paniek, over onze reis verschijnen nog verdere stukjes op deze blog. Maar dat zal pas gebeuren als we al Thuis zijn.

¡Hasta luego amigos!

Wil je Nele en Nick in Mexico bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.be